خوشه های شعر

شعرها و نوشته های مژگان محبی

شعله ی مانا...

هنوز هم که هنوز است با منید آقا!

به زلف مثنوی ام شانه می زنید آقا!

هنوز حاکم قصر بلور  شعر  منید

ردیف خفته در آواز  یک زنید آقا!

هنوز در گذر از پهنه ی طلایی خواب

نسیم و نور و غزل می پراکنید آقا!

شما عقاب افق های آمدن بودید

چرا غزال سحرگاه رفتنید آقا ؟

هنوز شعله ی مانای شور و شعر و شعور

در انجماد بهاری سترونید آقا!

هنوز داغ شما در ترانه ام باقی ست

هنوز هم که هنوز است با منید آقا!

[ یکشنبه یازدهم خرداد 1393 ] [ 22:40 ] [ مژگان محبی ] [ ]


رباعی

برای پدرم : که این روزها مجبور به نشستن است

و مادرم : پروانه ی همیشه عاشق  .....

                *****

فصلی است که اشک می سراید مژگان

باشید ! که پر طنین ببارد باران

با پای شکسته هم بزرگی بابا!

با موی سفید هم قشنگی مامان!

[ دوشنبه سی و یکم تیر 1392 ] [ 21:6 ] [ مژگان محبی ] [ ]


مرد بی هنگام(باز هم دیالوگی عاشقانه)

"دیوونه!

مگه نشنیدی روانشناسا میگن:

دو تاشون دو روی یه سکه ن؟"

                                ****

"من دیوانگیهای تو را

به تک تک روانپزشک های عالم نشان دادم

و آنها هزار بار سکه را بالا انداختند

و هر بار سکه روی خوش نشان داد

تا من سرگرم سرودنت باشم

                مرد بی هنگام!  "

                             ****

"مرد که هنگام و قانون نمی دونه خانوم! "

                            ****

من می نویسم

تو قد می کشی

آنقدر که دستم به چروک های پیشانیت نرسد.

تو می خندی

و من

سیگارهای منتظری را می شمارم

که دود نکردی

تا دخترک

                 زیبا تر بماند.

[ جمعه نهم فروردین 1392 ] [ 15:4 ] [ مژگان محبی ] [ ]


آوازهای وحشی...

امشب چرا غزال غزل می رمد ز من؟

امشب که دارم از تب شاعر شدن سخن...

امشب پلنگ چشم تو و ماه شرم من

تا اوج قله های کهنسال و پر شکن-

سر می کشند و پرده ی مهتاب می درد

آوازهای وحشی مردی دهن دهن...

 

هزار و یک بار چرخیدم  و باز

ناخوانده باز گشتم

از آواز و اندوه سفره ها.

و پرت شدم

میان سفره ای که هنوز

                            عاشقم از تو...

[ دوشنبه بیست و نهم خرداد 1391 ] [ 12:4 ] [ مژگان محبی ] [ ]


ابر و باد(یک دیالوگ عاشقانه)

بهار دیوانه انجام شده

وسلامت نمی وزد از هزار دریچه ی رو به من!

                        ***

چه انگشتای بی ریختی داره این فصل خانوم!

                        ***

به خدا

اصلا زشت نیست

زنی سر راه مردی بنشیند

سالها را تسبیح بگرداند

مگر نه همیشه نقش ماه را

                     برایت بازی کرده ام؟

                         ***

دوباره که پات لیز خورد !

حواست کجای متافیزیکه زن؟!

                         ***

بعد می خواهی دلم به هزار راه نرود؟

                         ***

موهاتو جم کن!

نمی بینی هوا ابر و باده؟

                         ***

صد بار گفتم

وسط سطر های شعرم

سیگار دود نکن!

بیست سال است گریه نکرده ام

بگذار ابری اتفاق بیفتد...

[ دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390 ] [ 14:34 ] [ مژگان محبی ] [ ]


این گوشه های طلایی

به خاطر دوستی که دل مهربانش هوای غزل کرده بود...

                            ****

وقتی" تو "از در نیایی٬پرهای شعرم سیاه است

برگرد مرد ندامت!بانوی غم سر به راه است

بانوی غمها منم من!پوشیده در ماتم شهر

شهری که در کوچه هایش٬خواندن برایم گناه است

بی تو هم آواز شبهام درد است درد است درد است

همخوان سرد نفسهام آه است آه است آه است

از عشق از عشق از عشق٬می خوانم و باورم نیست

این گوشه های طلایی پرورده ی" یک" نگاه است

                           ***

وقتی تو از در نیایی٬میمانم از صبر دیرین

در انتظار افق ها٬عمر نگاهم تباه است

برگرد مرد ندامت! زانسوی خشمی کهنسال

این سوی ناز و نجابت٬چشمان بانو به راه است...

 

[ دوشنبه نوزدهم دی 1390 ] [ 14:52 ] [ مژگان محبی ] [ ]


غزل

به سویم بال بگشا (یا کریم) مثنوی سازم!

ردیف بی صدای غربتم! اندوه آوازم!

لبالب شد قفس ازوحشی پرپرزدن هایم

مبادا بالهای بسته را از پا بیندازم

مبادا با ندانم کاری پنهان چشمانم

فرو ریزد بلند مرمرین خلوت رازم

تو طوفانی ترین صبح غزلها در هیاهویی

ومن زیر وبمی آواره در نت های یک سازم

تو سرشار از سرودی زنده و فردا و تدبیری

ومن دیوانگیهای زنی افسانه پردازم

دوباره باز میگردیّ ودر پسکوچه های شهر

میان باد میرقصد گل سرخ سراندازم

ومن دلبستگیهای جنون آمیز لیلا را

به رقص آتش مردانگیهای تو می بازم

[ سه شنبه هفدهم آبان 1390 ] [ 21:32 ] [ مژگان محبی ] [ ]


باغهای بادام

بگذارید از لای شکوفه های بادام

نگاه شمارا دنبال کنم

آقایانی که داس و زخم به دست نمیگیرید!

آقایانی که چشمانتان

   در زوایای مانیتورهای ابدی

              خیره مانده است.

و چین ارغوانی پیراهن مرا

باد میبرد...

                   ****

آقایان!

من سطر های تلخ این شعر را

پشت گزارش قند خونم پاکنویس کرده ام

تا در دهان نیمه باز تک تک شما

                         پست کنم.

پست مدرن نیست اما میشود خوردشان.

میشود همه را یک جا بالا آورد و گفت:

"عجب زن بی مزه ای"

                  ****

مردان هزاره ای که هزار و یکشب

در هیچ شبش نمی وزد!

هر پیش از ظهر

پشت درهای بسته ی باغ بادام

                  منم!

که پیراهنی نو می دوزم.

تا پیراهن کی به باد رود٫

     هی سوزن میزنم

ودستانم

برای رقص در هزاره ای دیگر

می چرخند و سوزن می زنند

ومورمور می شوند

تا افتخار کنند

به میانسالی بی رنگم.

تا رقص در هزاره ای دیگر....

[ پنجشنبه چهاردهم مهر 1390 ] [ 14:7 ] [ مژگان محبی ] [ ]


دو رباعی

شیرینی انتظار!زهرم بی تو    دل کنده از آشتی و قهرم بی تو

صحرا -صحرا افق- افق میدانند  دلتنگ ترین غروب شهرم بی تو         

                                                           **

پاییز٫بهار٫رنگ در رنگ تویی    میرقصم و میرقصم و آهنگ تویی       

میخوانم وشروه شروه دنبال توام  شاید که علاج این دل تنگ تویی

[ شنبه دوازدهم شهریور 1390 ] [ 15:3 ] [ مژگان محبی ] [ ]


 

                نذر مولای متقیان                            

یک آسمان اختر زخم بر گرده ی ماه می ریخت

اندوه اندوه اندوه در سینه ها آه  می ریخت

محراب را بوسه میزد آرام سنگین و مغرور

خونی که از فرق خورشید بر چهره ی ماه می ریخت

با داغ پهلوی دلدار عمری شکسته دعا خواند

مردی که بغض نجیبش در خلوت چاه می ریخت

می رفت و مهتاب می شست "قدقامت"قامتش را

اما هنوز از لبانش صد "قل هوالله"می ریخت

دیگر سواری نیامد از قصر خورشید و هر صبح

گرد و غبار مصیبت بر دامن راه میریخت

[ یکشنبه سی ام مرداد 1390 ] [ 20:16 ] [ مژگان محبی ] [ ]